چرا اسرائیل از فلسطین می ترسد؟

مادربزرگم را خوب به یاد دارم؛ زنی که در آوریل1948 از یافا بیرون رانده شده بود. شب‏‌ها به چراغ‌‏هایی خیره می‏‌شد که آن‏‌سوی تپه‌‏های رام‌‏الله، روی افق می‏‌درخشیدند، باور داشت به چراغ‌‏های یافا چشم دوخته است. چشم‏‌هایش همیشه به افق خیره بود. من نیز با دنبال‏‌کردن نگاه او، یاد گرفتم نگاهم را به نورهای دوردست بدوزم. رام‌‏الله و تپه‌‏هایش را آن‏گونه که بودند نمی‏‌دیدم، برایم به‌‏مثابۀ سکویی برای تماشا بودند؛ نقطه‌‏ای برای نگاه‏‌کردن به آنچه آن‏‌سوی تپه‌‏ها بود، یافایی که هرگز نشناخته بودم. غروب‌‏ها که به خانه برمی‏‌گشتیم، پیش‏‌ازآنکه وارد خیابانی شویم که به خانه‏‌مان می‏‌رسید، مادربزرگم مرا بالای تپه نگه می‏‌داشت. می‏‌گفت: «نگاه کن. به چراغ‌‏های افق نگاه کن.» بعد، در سکوتی آمیخته به احترام می‌ایستاد. من هم کنار او می‌‏ایستادم؛ دست نرم و گرمش در دستم بود. نفسم را حبس نگه می‏‌داشتم و تمام حواسم را به افق جمع می‏‌کردم در ذهنم تصور می‏‌کردم این چراغ‌‏ها چه‌‏جور جایی را روشن کرده‌‏اند…